CECHY DŹWIĘKU

Wysokość dźwięku - wysokość dźwięku zależna jest od ilości drgań (np. struny) na sekundę. Struna krótka (np. fortepianu, skrzypiec) wykonuje tysiące drgań na sekundę, natomiast struna basowa (np. kontrabasu) wykonuje takich drgań kilkadziesiąt. Z tych podanych właściwości wynika, że im większa częstotliwość drgań na sekundę tym wyższy dźwięk, i odwrotnie - im mniejsza częstotliwość tym dźwięk jest niższy.

Głośność dźwięku - zależy od amplitudy drgania. Na głośność dźwięku wpłynąć może pudło rezonansowe.

Barwa dźwięku - dźwięki, mimo że te same, wydobyte z różnych instrumentów brzmią inaczej.

Czas trwania dźwięku - z chwilą gdy ciało (np. struna) przestaje drgać, zanika także dźwięk.

Dawno temu dźwięk a1 posiadał różną częstotliwość drgań wahającą się pomiędzy 390-490 drgań na sekundę (zależne od kraju, miasta). Ta różnica tworzyła odległość tercji wielkiej. Dlatego dziś patrząc w starsze śpiewniki, stwierdzić można, że ukazane tam tonacje są dziś w praktyce nie do zaśpiewania przez większość ludzi.

Do niedawna, bo jeszcze przed 1939 roku obowiązywał strój paryski. Dźwięk a1 posiadał 435 drgań na sekundę. W 1939 roku ustalono, że dźwięk ten będzie posiadał 440 drgań na sekundę. Najpopularniejszym urządzeniem do określenia wysokości dźwięku (a1 = 440) jest kamerton (zwane także widełkami strojowymi).

Widełki strojowe - 3 KB