INNE SKRÓTY PISOWNI MUZYCZNEJ

Oprócz ozdobników istnieją w użyciu skrótowe oznaczenia powtarzanych dźwięków tej samej wysokości, wartości muzycznej, powtórzeń fragmentów utworu muzycznego.

Rysunek 134 - 5 KB

Najczęściej używanym znakiem powtórzenia jest znak repetycji. Powtarzaną część utworu ogranicza się podwójną kreską z dwiema krokami.

Jeżeli utwór mamy powtarzać od początku wówczas znak powtórzenia stawia się na końcu, po ostatnim takcie.

Jeśli dwa znaki repetycji się spotkają piszemy tylko jedną grubą kreskę w środku, a po bokach po jednej cienkiej kresce z kropkami (rys. 135).

Rysunek 135 - 2 KB

Często powtarzana część utworu muzycznego może posiadać różne zakończenia. Zakończenie grane za pierwszym razem wyznacza się klamrą poziomą i podpisuje się cyfrą 1 lub oznaczeniem I volta. Zakończenie wykonywane za drugim razem wyznacza się również klamrą poziomą z oznaczeniem 2 lub II volta.

Rysunek 136 - 4 KB

Jeśli utwór złożony jest z trzech części, a trzecia jest powtórzeniem pierwszej, wówczas zamiast przepisywania trzeciej części wystarczy zastosować po drugiej części określenie da capo al fine (wym. da kapo al fine, skrót D. c. al f.), a na końcu pierwszej części - wyraz fine (koniec). Oznacza to konieczność powtórzenia utworu od początku do miejsca, gdzie umieszczony jest wyraz fine.

Rysunek 137 - 2 KB

Jeżeli powtórzenie ma być wykonane nie od samego początku ale od innego miejsca stawiamy na początku powtarzanego odcinka znak , a po części po której ma nastąpić powtórzenie - wyrażenie dal segno (wym. dal senio, skrót d.s.).

Rysunek 139 - 2 KB

Oznaczenie oznacza, że należy powtórzyć odcinek ograniczony obydwoma znakami, a następnie wykonać kodę.

 

Cyfra 8 umieszczona nad lub pod nutą oznacza wykonanie jej łącznie z jej górną lub dolną oktawą.

Rysunek 142 - 3 KB