INNE SKRÓTY PISOWNI MUZYCZNEJ

Oprócz ozdobników istnieją w użyciu skrótowe oznaczenia powtarzanych dźwięków tej samej wysokości, wartości muzycznej, powtórzeń fragmentów utworu muzycznego.

Najczęściej używanym znakiem powtórzenia jest znak repetycji. Powtarzaną część utworu ogranicza się podwójną kreską z dwiema krokami.

Jeżeli utwór mamy powtarzać od początku wówczas znak powtórzenia stawia się na końcu, po ostatnim takcie.

Jeśli dwa znaki repetycji się spotkają piszemy tylko jedną grubą kreskę w środku, a po bokach po jednej cienkiej kresce z kropkami (rys. 135).

Często powtarzana część utworu muzycznego może posiadać różne zakończenia. Zakończenie grane za pierwszym razem wyznacza się klamrą poziomą i podpisuje się cyfrą 1 lub oznaczeniem I volta. Zakończenie wykonywane za drugim razem wyznacza się również klamrą poziomą z oznaczeniem 2 lub II volta.

Jeśli utwór złożony jest z trzech części, a trzecia jest powtórzeniem pierwszej, wówczas zamiast przepisywania trzeciej części wystarczy zastosować po drugiej części określenie da capo al fine (wym. da kapo al fine, skrót D. c. al f.), a na końcu pierwszej części - wyraz fine (koniec). Oznacza to konieczność powtórzenia utworu od początku do miejsca, gdzie umieszczony jest wyraz fine.

Jeżeli powtórzenie ma być wykonane nie od samego początku ale od innego miejsca stawiamy na początku powtarzanego odcinka znak , a po części po której ma nastąpić powtórzenie - wyrażenie dal segno (wym. dal senio, skrót d.s.).

Oznaczenie oznacza, że należy powtórzyć odcinek ograniczony obydwoma znakami, a następnie wykonać kodę.

Cyfra 8 umieszczona nad lub pod nutą oznacza wykonanie jej łącznie z jej górną lub dolną oktawą.