TAKTY I ICH PODZIAŁ
Takty dzielimy na proste, złożone, dwójkowe, trójkowe, regularne i nieregularne.
TAKTY PROSTE
Taktami prostymi są te, których górna liczba oznaczenia taktowego wyraża się liczbą 2 lub 3.
Takty proste posiadają jeden akcent metryczny. Takt prosty dwójkowy dzieli się na część mocną (tu przypada akcent metryczny) oraz część drugą, nie posiadającą akcentu metrycznego, zwaną słabą częścią taktu (rys. 39).
Takt prosty trójkowy dzieli się na trzy części: część pierwszą mozną oraz drugą i trzecią - słabą. Tylko pierwsza część posiada akcent metryczny.
Graficzne oznaczenia mocnych i słabych części taktu przyjęto z przebiegu utworu poetyckiego (np. z wierszy, sonetów). W pisowni muzycznej akcentów nie oznaczamy. Wykonawca wykonuje je jednak podświadomie. Akcentu nie należy zbyt mocno podkreślać, podkreślenie to powinno być delikatne. Powtarzanie akcentu muzycznego w przebiegu wykonywania utworu wywołuje u słuchacza wrażenie ładu i porządku.
TAKTY ZŁOŻONE
Takty które posiadają w górnej liczbie oznaczenia taktowego wielokrotność lub sumę liczb 2 lub 3 nazywamy taktami złożonymi. Przykładami taktów złożonych mogą być: 4/4, 4/2, 5/4, 7/8, 13/18 itp.
TAKTY DWÓJKOWE I TRÓJKOWE
W taktach dwójkowych górną liczbą jest 2 lub 4, a w taktach trójkowych górną liczbą jest 3, 6, 9, 12, 18, 24.
TAKTY REGULARNE
Takty które górną liczbę oznaczenia taktowego da się podzielić przez 2 lub 3 nazywamy taktami regularnymi, np. 4/4.
Takt złożony regularny dzieli się na: dwie części mocne i dwie części słabe (rys. 42). Takt 4/4 złożony jest z dwóch taktów prostych dwójkowych (2/4 + 2/4)
TAKTY NIEREGULARNE
Taktami nieregularnymi nazywamy takie, które nie mają podzielności przez 2 lub 3, np. 5/4, 7/8, 13/8.